Shloka 2
विनिकीर्णभनुर्बाणं दृष्टवा निहतमर्जुनम् । भीमसेनं यमौ चैव निर्विचेष्टान् गतायुष:
vaiśaṃpāyana uvāca | vinikīrṇa-dhanur-bāṇaṃ dṛṣṭvā nihataṃ arjunam | bhīmasenaṃ yamau caiva nirviceṣṭān gatāyuṣaḥ | dharmaputro mahābāhur vilalāpa suvistaram |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນອາຣະຈຸນຖືກສັງຫານ ໂດຍຄັນທະນູ ແລະລູກທະນູກະຈາຍເກືອບທົ່ວ ແລະເຫັນພີມະເສນ ກັບພີ່ນ້ອງຝາແຝດທັງສອງດ້ວຍ—ໄຮ້ຊີວິດ ນິ່ງງັນ—ຢຸທິສຖິຣະ ບຸດແຫ່ງທໍາ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ ກໍຮ້ອງໄຫ້ຄໍາຄວນຢ່າງຍາວນານ ບໍ່ອາດກັ້ນໄດ້. ພາບນີ້ເຮັດໃຫ້ລາວປະເຊີນກັບການພັງທະລາຍຂອງໜ້າທີ່ພີ່ນ້ອງ ແລະພາລະຂອງກະສັດໃນຄາວດຽວ; ຄວາມໂສກຂອງລາວເກີດຈາກທັງຄວາມຮັກ ແລະຄວາມສະທ້ານໃຈທາງທໍາຕໍ່ການຕົກຕໍ່າຢ່າງກະທັນຫັນນັ້ນ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how swiftly worldly supports—strength, skill, and even the closest bonds—can collapse, confronting a righteous person with grief and moral disorientation. Yudhiṣṭhira’s lament underscores the human cost behind heroic ideals and invites reflection on steadiness in dharma when faced with sudden loss.
Yudhiṣṭhira comes upon a devastating sight: Arjuna lies slain with his weapons scattered, and Bhīma along with the twins (Nakula and Sahadeva) are motionless and dead. Overwhelmed, he begins a prolonged lament.