Shloka 23
प्रावृट्-शरत्-वर्णनम् — Description of the Monsoon and Autumn; Sarasvatī in the Pāṇḍavas’ Exile
अतकिक्रान्तास्तु वेगेन जगामानुसूत: शनै: ततो5मरवरप्रख्यो भीमसेनो महाबल:
Vaiśampāyana uvāca: atikrāntās tu vegena jagāma anusūtaḥ śanaiḥ; tato ’maravaraprakhyo bhīmaseno mahābalaḥ.
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ບັນດາງູທັງຫຼາຍ ຖືກຄວາມຢ້ານກົວຂັບໄລ່ຈົນເກີນຂີດ ຈຶ່ງຫນີໄປຢ່າງວ່ອງໄວ; ແລະພີມເສນະກໍ່ຕາມຫຼັງພວກມັນ ດ້ວຍກ້າວຍ່າງຊ້າໆແຕ່ໝັ້ນຄົງ. ແລ້ວພີມເສນະຜູ້ມີກຳລັງມະຫາ—ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງເທວະດາຊັ້ນສູງ—ໄດ້ໄປຂ້າງໜ້າ ແລະເຫັນງູໄພທອນມະຫາຍັກ ນ່າຢ້ານຈົນຂົນລຸກ, ອາໄສຢູ່ໃນຈຸດພູທີ່ເຂົ້າເຖິງຍາກ, ໂດຍລ່າງກາຍອັນໃຫຍ່ຂອງມັນຂົວມຮອບຖ້ຳກວ້າງໃຫຍ່ໜຶ່ງ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights steadiness and fearlessness: Bhīma does not rush blindly but advances with controlled resolve, confronting danger directly. It also frames heroic strength as disciplined action rather than mere speed or aggression.
Bhīma’s lion-roar terrifies the cave-dwelling serpents, who flee at great speed. Bhīma follows them and then comes upon a gigantic python occupying a cavern in a remote, difficult mountain location.