Shloka 17
Arjuna meets the Lokapālas, is tested by Indra, and is led to Amarāvatī for astra-śikṣā
Indraloka-gamana
यमाहु: सर्वभूतानां प्रकृते: प्रकृति धरुवम् । अनादिनिधन देवं प्रभुं नारायणं परम्
yam āhuḥ sarvabhūtānāṁ prakṛteḥ prakṛti dhruvam | anādinidhanaṁ devaṁ prabhuṁ nārāyaṇaṁ param ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ພຣະນາຣາຍະນະ ອົງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ—ບໍ່ມີຕົ້ນ ບໍ່ມີປາຍ ເປັນນາຍແຫ່ງເທວະ—ຜູ້ທີ່ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ເປັນພື້ນຖານອັນບໍ່ເສື່ອມສູນຂອງສັດທັງປວງ ແລະເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງປຣະກຣິຕິ—ຖືກປະກາດວ່າ ຢູ່ເຫນືອກວ່າແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາໂລກ. ຖິ່ນສະຖານຂອງພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງພຣະອົງເອງ ແຈ້ງກວ່າຕາເວັນແລະໄຟ. ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍກໍບໍ່ອາດເຫັນຮູບອັນມີສິຣິ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍເທຊະນັ້ນໄດ້ໂດຍງ່າຍ; ສໍາລັບເທວະແລະດານະວະ ການໄດ້ເຫັນພຣະອົງແມ່ນຍາກຢ່າງຍິ່ງ.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse asserts Nārāyaṇa/Viṣṇu as the beginningless, endless supreme Lord—beyond even Brahmaloka—whose abode is self-luminous and whose direct vision is difficult even for gods and dānavas, emphasizing transcendence and the limits of ordinary celestial power.
Vaiśampāyana is describing the supreme status and radiance of Nārāyaṇa, characterizing Him as the imperishable ground of beings and the source behind Prakṛti, while stressing that His realm and vision surpass what even divine beings can readily attain.