Shloka 59
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
भारताध्ययनात् पुण्यादपि पादमधीयत: । श्रद्धया परया भक्त्या श्राव्यते चापि येन तु
bhāratādhyayanāt puṇyād api pādam adhīyataḥ | śraddhayā parayā bhaktyā śrāvyate cāpi yena tu ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ຮຽນຮູ້ພຽງແຕ່ໜຶ່ງສ່ວນສີ່ຂອງບົດກະວີ ກໍໄດ້ບຸນກຸສົນທີ່ເກີນກວ່າການສຶກສາ «ພາຣະຕະ» ທັງໝົດ. ຜູ້ໃດຟັງມັນ—ຫຼື ເຮັດໃຫ້ຜູ້ອື່ນສວດໃຫ້ຟັງ—ດ້ວຍສັດທາອັນສູງສຸດ ແລະ ຄວາມເຄົາລົບສັກກະລະ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນຄົບຖ້ວນເທົ່າກັບການສຶກສາມະຫາພາຣະຕະທັງໝົດ, ແລະ ໂດຍອໍານາດນັ້ນເອງ ຈະບັນລຸຄວາມສໍາເລັດທາງຈິດວິນຍານສູງສຸດ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that sincere śraddhā (faith) and bhakti (devotion) in hearing or reciting even a small portion of the Mahābhārata yields the full spiritual merit of studying the whole epic, emphasizing inner disposition over sheer quantity of learning.
In the closing context of the Svargārohaṇa Parva, Vaiśampāyana highlights the phala-śruti (statement of benefits) of the Mahābhārata, praising the power of listening and recitation as a means to attain auspicious spiritual accomplishment.