Shloka 14
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
धरण्यामथ लीनायामप्सु चैकार्णवे पुरा । ज्योतिर्भूते जले चापि लीने ज्योतिषि चानिले
dharaṇyām atha līnāyām apsu caikārṇave purā | jyotir-bhūte jale cāpi līne jyotiṣi cānile, nṛpaśreṣṭha adya tvaṁ pañcabhūtānām ātyantika-pralayasya vṛttāntaṁ śṛṇu |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ, ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງເລື່ອງການສະລາຍສິ້ນສຸດຂອງທາດໃຫຍ່ທັງຫ້າ. ໃນການບູຮານ, ເມື່ອແຜ່ນດິນລະລາຍເຂົ້າໄປໃນນ້ຳແຫ່ງມະຫາສະໝຸດອັນດຽວ, ແລະນ້ຳ—ກາຍເປັນແສງ—ລະລາຍເຂົ້າໄປໃນແສງ, ແລະແສງລະລາຍເຂົ້າໄປໃນລົມ, ຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ຖືກກືນໄປທີລະຂັ້ນ. ເມື່ອຮູບທັງຫຼາຍຖອນກັບເຂົ້າສູ່ເຫດອັນລະອຽດກວ່າຂອງຕົນ, ບໍ່ອາດຈະເຫັນສິ່ງໃດໄດ້ເລີຍ—ມີແຕ່ຄວາມມືດ, ແລະບໍ່ມີອື່ນໃດນອກຈາກນັ້ນ».
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
All manifested forms are impermanent and ultimately resolve back into subtler causes; recognizing this cosmic reabsorption supports detachment and steadiness in dharma by loosening clinging to transient worldly structures.
Vaiśampāyana describes an ancient scene of cosmic dissolution: earth merges into water, water into the fiery/light principle, and that into wind, indicating a stepwise withdrawal of the elements until perceptible reality disappears into darkness.