Shloka 34
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आराध्य तपसा देवं हरिं नारायणं प्रभुम् । दिव्यं वर्षमहस््रं वै सर्वे ते ऋषिभि: सह
ārādhya tapasā devaṃ hariṃ nārāyaṇaṃ prabhum | divyaṃ varṣa-sahasraṃ vai sarve te ṛṣibhiḥ saha ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ດ້ວຍການບູຊາດ້ວຍຕະປະ ຕໍ່ພຣະຫຣິ—ນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າສູງສຸດ—ບັນດາລຶສີເຫຼົ່ານັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍນັກພິຈາລະນາອື່ນໆ ໄດ້ບໍາເນັດຕະປະຄົບໜຶ່ງພັນປີທິບ. ພຣະອົງພໍໃຈດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະວິໄນນັ້ນ ຈຶ່ງສົ່ງເທວີສະຣັສວະຕີໄປຫາພວກເຂົາ; ແລະຕາມພຣະບັນຊາຂອງນາຣາຍະນະ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ທຸກໂລກ ໃນເວລານັ້ນ ເທວີໄດ້ເຂົ້າສູ່ພາຍໃນລຶສີເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ເກີດປັນຍາອັນສັກສິດ ແລະວາຈາອັນເປັນປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained tapas and sincere devotion to Nārāyaṇa draw divine grace; that grace manifests as Sarasvatī—right knowledge and beneficent speech—directed toward lokahita (the welfare of all worlds), not merely personal attainment.
A group of ṛṣis perform a thousand divine years of austerity worshipping Hari-Nārāyaṇa. Pleased, the Lord sends Sarasvatī, who—by his command—enters the sages so that inspired wisdom and speech may arise for the benefit of all beings.