Shloka 35
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
नारायणानुशास्ता हि तदा देवी सरस्वती । विवेश तानृषीन् सर्वाल्लॉंकानां हितकाम्यया,उपर्युक्त ऋषियोंने अन्य ऋषियोंके साथ एक हजार दिव्य वर्षोतक तपस्या करके भगवान् नारायणकी आराधना की थी। उससे प्रसन्न होकर भगवानने सरस्वतीदेवीको उनके पास भेजा। नारायणकी आज्ञासे सम्पूर्ण लोकोंका हित करनेके लिये उस समय सरस्वती देवीने उन सम्पूर्ण ऋषियोंके भीतर प्रवेश किया था
nārāyaṇānuśāstā hi tadā devī sarasvatī | viveśa tān ṛṣīn sarvāl lokānāṃ hitakāmyayā ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ເທວີສະຣັສວະຕີ—ຜູ້ປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງນາຣາຍະນະ—ໄດ້ເຂົ້າສູ່ລຶສີເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ ໂດຍປາຖະໜາໃຫ້ເກີດສຸກສະຫວັດດີແກ່ທຸກໂລກ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True knowledge and eloquent teaching (Sarasvatī) are presented as divinely guided and ethically directed: inspiration should serve lokahita—universal welfare—rather than personal gain.
Under Nārāyaṇa’s instruction, Sarasvatī enters the assembled sages, empowering them from within so that their insight and speech may benefit all the worlds.