Shloka 32
Adhyātma–Adhibhūta–Adhidaivata Correspondences and the Triguṇa Lakṣaṇas (Śānti-parva 301)
योनीषु च विचित्रासु संसारानशुभांस्तथा । जठरे चाशुभे वासं शोणितोदकभाजने
bhīṣma uvāca | yonīṣu ca vicitrāsu saṃsārān aśubhāṃs tathā | jaṭhare cāśubhe vāsaṃ śoṇitodaka-bhājane ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ສັດທັງຫຼາຍຕ້ອງຮັບການເກີດຊ້ຳໃນຍົນີອັນຫຼາກຫຼາຍ ແລະແປກປະຫຼາດ—ເປັນການເກີດອັນອັບມົງຄົນໃນສັງສານ; ແລະຕ້ອງອາໄສຢູ່ໃນທ້ອງອັນບໍ່ບໍລິສຸດ—ເປັນພາຊະນະຂອງເລືອດແລະນ້ຳເຫຼວ. ເມື່ອພິຈາລະນາຄວາມເປື້ອນປົ່ນຂອງການມີກາຍ ແລະຄວາມທຸກຂອງການເກີດໃໝ່ ຄວນຫັນໄປຫາປະໂຫຍດສູງສຸດ: ສືບສອງອາຕະມັນ ແລະຮຽນຮູ້ວິທີຝຶກຝົນທີ່ຄຳພີສອນ ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸການຮູ້ແຈ້ງນັ້ນ.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse urges dispassion toward embodied life by reflecting on the painful and impure conditions of birth and rebirth; this reflection should motivate the seeker to pursue the highest good—realization of the Self—through śāstra-taught yogic disciplines.
In the Shanti Parva’s instruction section, Bhishma addresses the king and describes the harsh realities of transmigration and gestation to redirect attention from worldly aims to liberation-oriented practice.