Shloka 11
Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
सुकुमारी कुमारी च पद्मकिज्जल्कसुप्र भा । तब “बहुत अच्छा” कहकर राजाने उन दोनोंका सत्कारपूर्वक पूजन किया। तदनन्तर एक दिन राजा सूंजयने अत्यन्त प्रसन्न होकर उन दोनों तपस्वी महात्माओंसे कहा --“महर्षियो! यह मेरी एक ही कन्या है, जो परम सुन्दरी, दर्शनीय, निर्दोष अड्रोंवाली तथा शील और सदाचारसे सम्पन्न है। कमल-केसरके समान कान्तिवाली यह सुकुमारी कुमारी आजसे आप दोनोंकी सेवा करेगी”
sukumārī kumārī ca padmakijjalkasuprabhā |
ມີນາງສາວຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ສຸກຸມາຣີ—ເປັນກະສິດສາວຜູ້ອ່ອນຊ້ອຍລະອຽດ—ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງເສັ້ນໃຍເກສອນດອກບົວ. ແລ້ວກະສັດເວົ້າວ່າ «ດີຫຼາຍ» ແລະໄດ້ໃຫ້ກຽດສັກກາລະບູຊາພຣະລິສີມະຫາຕະປະສອງອົງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ຕໍ່ມາ ມື້ໜຶ່ງ ກະສັດ ສູ້ນຈະຍະ ມີຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ກ່າວແກ່ມະຫາຕະປະທັງສອງນັ້ນວ່າ: «ໂອ ມະຫາລິສີທັງຫຼາຍ! ນີ້ແມ່ນລູກສາວຄົນດຽວຂອງເຮົາ—ງາມຍິ່ງ, ຄວນແກ່ການເບິ່ງ, ອະໄວຍະວະບໍ່ມີດ່າງພ້ອຍ, ແລະພ້ອມດ້ວຍສີນທຳແລະວິໄນອັນດີ. ນາງສຸກຸມາຣີຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງເກສອນດອກບົວນີ້ ຈາກວັນນີ້ໄປ ຈະຮັບໃຊ້ທ່ານທັງສອງ»។
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The passage highlights dharma through reverence toward sages and the ethical ideal of honoring spiritual merit with respectful hospitality; it also presents service (sevā) as a valued expression of humility and righteous conduct.
A king, pleased with two ascetic sages, formally honors them and then offers his only daughter Sukumārī—praised for beauty and virtue—to attend and serve them from that day onward.