Shloka 7
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
पर्यड्क इव विभ्राजन्नुपविष्टो बभूव ह | शैलराजसुता चास्य नित्य पाश्वे स्थिता बभौ,सुवर्णमय धातुसे विभूषित उस पर्वतशिखरके तटपर बैठे हुए महादेवजी उसी प्रकार अपूर्व शोभा पाते थे मानो किसी सुन्दर पर्यड्कपर बैठे हों। वहीं प्रतिदिन उनके वामपार्श्रमें रहकर गिरिराजनन्दिनी भगवती पार्वती भी अनुपम शोभा पाती थीं
paryaṅka iva vibhrājann upaviṣṭo babhūva ha | śailarājasutā cāsya nitya pārśve sthitā babhau ||
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ພຣະອົງປະທັບນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍສະໂພດສະພາບອັນປະຫລາດ ດັ່ງກຳລັງພັກຢູ່ເທິງຕຽງອັນງາມ. ແລະຂ້າງພຣະອົງ ຜູ້ຢູ່ຄຽງຂ້າງຢ່າງສະເໝີ—ທິດາແຫ່ງຈອມພູ, ເທວີພາຣະວະຕີ—ກໍສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຄວາມງາມອັນຫາສິ່ງໃດທຽບບໍ່ໄດ້. ພາບນັ້ນຊູ້ຊັດຄວາມສົງ່າຜ່າເຜີຍຂອງມະເຫສະວະຣະ ແລະການຄຽງຄູ່ອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະໝັ້ນຄົງຂອງພຣະແມ່ອັນສັກສິດ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights divine majesty and auspicious companionship: Śiva’s serene radiance and Pārvatī’s constant presence symbolize the inseparable harmony of consciousness and power (Śiva–Śakti), suggesting that spiritual greatness is marked by steadiness, splendor, and auspicious association.
Bhīṣma describes a vision-like scene: Mahādeva sits on a mountain setting, shining as if on a splendid couch, while Pārvatī, the mountain-king’s daughter, stands ever at his side, equally radiant.