वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
तथा देवा महात्मानो वसवश्षामितौजस: । तथैव च महात्मानावदश्चिनौ भिषजां वरौ । तथा वैश्रवणो राजा गुह्म॒कैरभिसंवृत:
tathā devā mahātmāno vasavaś cāmitaujasaḥ | tathaiva ca mahātmānāv aśvinau bhiṣajāṃ varau | tathā vaiśravaṇo rājā guhyakair abhisaṃvṛtaḥ |
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ໃນທຳນອງດຽວກັນ ທີ່ນັ້ນມີເທວະຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍອົງ, ພວກວະສຸຜູ້ມີຣັດສະມີຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້, ແລະອັດຊະວິນສອງອົງ—ຜູ້ມີໃຈສູງ ແລະເປັນຍອດໃນບັນດາໝໍ—ກໍພາກັນນະມັດສະການບູຊາພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ເປັນຈອມເທວະ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ພຣະຣາຊາ ໄວສຣະວະນະ (ກຸເບຣະ) ຜູ້ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍພວກກຸຫຍະກະ ກໍບູຊາພຣະອົງເຊັ່ນກັນ. ຄຳສອນຊີ້ວ່າ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີອຳນາດໃນສະຫວັນ ມີຊັບສິນ ມີຍົດສັກ ແລະຄວາມສາມາດພິເສດ ກໍຍັງຖືທຳມະດ້ວຍການອຸທິດຕົນບູຊາພຣະມະຫາເທວະ ບໍ່ໃຊ້ຄວາມຈອງຫອງໃນພະລັງຂອງຕົນ.
भीष्म उवाच
That true greatness is shown through humility and devotion: even exalted gods and powerful rulers like Kubera honor Mahadeva, modeling dharmic conduct that restrains pride and aligns power with reverence.
Bhishma is listing eminent celestial beings—Vasus, the Ashvin twins, and Kubera with his Guhyaka retinue—as examples of those who worship Mahadeva, reinforcing Shiva’s supreme venerability in this discourse.