Shloka 24
कपिल–स्यूमरश्मि संवादः
Kapila and Syūmaraśmi on Renunciation, Householder Support, and Epistemic Authority
जैसे यहाँ नदीकी धारामें दैवेच्छासे बहता हुआ काठ अकस्मात् किसी दूसरे काठसे संयुक्त हो जाता है; फिर वहाँ दूसरे-दूसरे काष्ठ
yathā iha nadī-dhārāyāṃ daivecchayā bahatā kāṣṭham akasmāt kasyacid anyena kāṣṭhena saṃyujyate; punaḥ tatra nānā-vidhāni kāṣṭhāni tṛṇāni laghu-kāṣṭhāni śuṣka-gomayāni ca āgatya parasparaṃ saṃyujyante, kintu eṣāṃ sarveṣāṃ saṃyogaḥ akasmika eva, na tu saṃkalpataḥ (evam eva saṃsāre prāṇināṃ paraspara-saṃyoga-viyogau bhavataḥ) || yasmān nodvijate bhūtaṃ jātu kiṃcit kathaṃcana | abhayaṃ sarva-bhūtebhyaḥ sa prāpnoti sadā mune ||
ຕູລາທາຣາ ກ່າວວ່າ: ດັ່ງໄມ້ທ່ອນໜຶ່ງໃນກະແສແມ່ນ້ຳ ທີ່ຖືກພາໄປຕາມອຳນາດແຫ່ງຊະຕາ (ພຣະພິລິດ) ຈູ່ໆກໍໄປປະສົບກັບໄມ້ອີກທ່ອນໜຶ່ງ; ແລະທີ່ຈຸດນັ້ນເອງ ໄມ້ທ່ອນອື່ນໆ, ເຟືອງຟາງ, ໄມ້ກິ່ງນ້ອຍໆ, ແມ່ນແຕ່ຂີ້ງົວແຫ້ງ ກໍລອຍມາເກາະກັນ—ການມາຮວມກັນນັ້ນເປັນແຕ່ຄວາມບັງເອີນ ບໍ່ແມ່ນການຈົ່ງໃຈ. ດັ່ງນັ້ນໃນໂລກນີ້ ສັດມີຊີວິດກໍພົບພາ ແລະພັດພາກັນຢູ່ເລື້ອຍໆ. ເພາະສະນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ສັດໃດໆຫວາດຫວັນ ຫຼືອຶດອັດ ບໍ່ວ່າດ້ວຍວິທີໃດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມປອດໄພ—ຄວາມບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ—ຈາກສັດທັງປວງຢ່າງຖາວອນ.
तुलाधार उवाच
Educational Q&A
Associations and separations among beings are largely accidental and governed by forces beyond personal control; therefore one should live so as not to disturb any creature. Such harmlessness (non-agitation of others) yields reciprocal safety—fearlessness from all beings.
Tulādhāra illustrates a moral point with a river-current image: floating debris (logs, straw, small sticks, dried cow-dung) meets and clumps together without intention, then disperses. He applies this to human and creaturely relationships in saṃsāra and concludes with an ethical injunction toward universal non-harming.