Shloka 19
Adhyāya 2: Nārada’s Disclosure—Karṇa’s Training and the Brahmin’s Curse (Śānti-parva)
उस पर्वतपर भृगुश्रेष्ठ परशुरामजीसे विधिपूर्वक धनुर्वेद सीखकर कर्ण उसका अभ्यास करने लगा। वह देवताओं, दानवों एवं राक्षसोंका अत्यन्त प्रिय हो गया ।।
sa kadācit samudrānte vicarann āśramāntike | ekaḥ khaḍga-dhanuṣ-pāṇiḥ paricakrāma sūryajaḥ ||
ເທິງພູນັ້ນ ກັນນະ ໄດ້ຮຽນ ທະນຸຣເວດ (ວິຊາຄັນທະນູ) ຈາກ ປະຣະຊຸຣາມ ຜູ້ເປັນຍອດໃນວົງພຣຶກຄຸ ດ້ວຍພິທີການຄົບຖ້ວນ ແລ້ວເລີ່ມຝຶກຝົນຢ່າງສະໝໍ້ສະເໝີ. ເຂົາກາຍເປັນຜູ້ທີ່ເທວະ, ດານະວະ ແລະ ຣາກສະສະ ຮັກໃຄ່ຢ່າງຍິ່ງ. ມື້ໜຶ່ງ ກັນນະ ບຸດແຫ່ງພຣະອາທິດ ຖືຄັນທະນູ ລູກສອນ ແລະດາບໄວ້ໃນມື ເດີນຫຼິ້ນຢູ່ຄົນດຽວ ໃກ້ອາສຣົມທີ່ຊາຍຝັ່ງທະເລ. ພາບນີ້ຊີ້ເຖິງວິໄນອັນໂດດດ່ຽວ ແລະຄວາມພ້ອມດ້ານອາວຸດຢູ່ເທື່ອງເທິງ ບອກວ່າຊີວິດຂອງເຂົາຖືກຫຼ້ຽວຫຼອມໂດຍການຝຶກຍຸດທະວິຊາ ແລະການໄລ່ຫາຄວາມສາມາດ ແມ່ນແຕ່ໄກຈາກສະໜາມຮົບ.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of sustained self-discipline for a kṣatriya: even in solitude and away from conflict, one remains vigilant, trained, and prepared. Ethically, it points to how character is formed through habitual practice rather than only through public acts.
Nārada describes Karṇa walking alone near a hermitage by the ocean, armed with bow and sword. It sets the scene for subsequent events by placing Karṇa in a liminal, quiet setting—close to ascetic space (āśrama) yet marked by martial identity (weapons).