Shloka 46
मनु-उपदेशः — भूत-उत्पत्ति, इन्द्रिय-निवृत्ति, तथा पर-स्वभाव-विवेकः
Manu’s Instruction on Elemental Origination, Sense-Withdrawal, and Discrimination of the Supreme Nature
त्यक्त्वा यः प्राकृतं कर्म नित्यमात्मरतिर्मुनि: । सर्वभूतात्मभूस्तस्मात् स गच्छेदुत्तमां गतिम्
tyaktvā yaḥ prākṛtaṃ karma nityam ātmaratir muniḥ | sarvabhūtātmabhūtas tasmāt sa gacched uttamāṃ gatim ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ມຸນີຜູ້ໃຄ່ຄວນຄິດພິຈາລະນາ ຜູ້ລະທິ້ງການກະທຳທີ່ເປັນໂລກີ ແລະຂັບເຄື່ອນດ້ວຍສັນຊາດຕະຍານ ແລ້ວຢູ່ດ້ວຍຄວາມຍິນດີໃນອາດຕະມັນເປັນນິດ ຈະເປັນດັ່ງອາດຕະມັນຂອງສັດທັງປວງ; ເພາະສະນັ້ນ ລາວຈຶ່ງບັນລຸຄວາມໄປສູ່ອັນສູງສຸດ. ແນວຄິດທາງຈິດທຳຄື: ຄວາມຫຼຸດພົ້ນບໍ່ໄດ້ມາຈາກການດິ້ນຮົນໂລກີຢ່າງຖືກຂັບດັນ, ແຕ່ມາຈາກການສະຫຼະພາຍໃນ, ການສະຖິດຢູ່ໃນຕົນຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ແລະການເຫັນຕົນເປັນອັນດຽວກັບສັດທັງປວງ ຈົນຄວາມເຫັນແກ່ຕົນລະລາຍໄປ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Renounce merely worldly, nature-driven action and abide steadily in the Self; through such inner absorption and universal identification (seeing oneself in all beings), one reaches the supreme goal—liberation.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and liberation, Bhishma continues advising Yudhishthira by praising the contemplative path: the sage who turns away from ordinary worldly pursuits and rests in Self-realization attains the highest state.