Shloka 466
Duryodhana-śibira-praveśaḥ — The Pāṇḍavas Enter the Kaurava Camp; The Burning of Arjuna’s Chariot
त्वद्योषै्निहत: पाप तस्मादसि हतो रणे । जब पाण्डव शिकारके लिये तृणबिन्दुके आश्रमपर चले गये थे, उस समय पापी जयद्रथने वनके भीतर द्रौपदीको जो क्लेश पहुँचाया और पापात्मन! तुम्हारे ही अपराधसे बहुत-से योद्धाओंने मिलकर युद्धस्थलमें जो अकेले बालक अभिमन्युका वध किया था, इन्हीं सब कारणोंसे आज तुम भी रणभूमिमें मारे गये हो
tvad-doṣaiḥ nihataḥ pāpa tasmād asi hato raṇe | yadā pāṇḍavāḥ śikārārthaṁ tṛṇabindor āśramaṁ gatāḥ, tadā pāpī jayadrathaḥ vane draupadīṁ yaḥ kleśam akārayat; pāpātman, tavaiva aparādhena ca bahubhir yoddhubhiḥ sametya yuddhasthale ekākinaṁ bālakam abhimanyum avadhīt—ebhiḥ sarvaiḥ kāraṇaiḥ adya tvam api raṇabhūmau nihato 'si ||
ວາຍຸ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຄົນບາບ, ເຈົ້າຖືກລົ້ມລົງເພາະກຳຊົ່ວຂອງເຈົ້າເອງ; ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈຶ່ງຖືກຂ້າໃນສະໜາມຮົບ. ເມື່ອພວກປານດະວະໄປລ່າສັດທີ່ອາສຣົມຂອງ ຕຣິນະບິນດຸ, ຈະຍະດຣະຖະ ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ ດຣໍປະດີ ທົນທຸກໃນປ່າ. ແລະໂອ ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ, ເພາະຄວາມຜິດຂອງເຈົ້າເອງ ນັກຮົບຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຮ່ວມກັນຂ້າ ອະພິມັນຍຸ ເດັກໜຸ່ມຜູ້ຢູ່ລຳພັງໃນສະໜາມຮົບ. ເພາະເຫດທັງໝົດນີ້ ມື້ນີ້ເຈົ້າກໍລົ້ມລົງໃນທົ່ງຮົບເຊັ່ນກັນ.»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames battlefield death as the moral consequence of prior adharma: harming Draupadī and enabling the unfair, collective killing of the lone Abhimanyu. It emphasizes karma—one’s own faults become the cause of one’s downfall.
Vāyu addresses a fallen or condemned warrior, declaring that his death in battle is justified by earlier crimes: Jayadratha’s harassment of Draupadī during the Pāṇḍavas’ absence and the coordinated slaying of Abhimanyu when he was isolated.