Mahabharata — Shalya Parva, Shloka 27
Śalya-hatānantarāṇi: Madrarāja-padānugānāṃ praskandana and the Pandava counter-encirclement (शल्यहतानन्तराणि—मद्रराजपदानुगानां प्रस्कन्दनम्)
तथापरेणास्य जहार यन्तुः कायाच्छिर: संहननीयमध्यात् । जघान चाश्चां श्वतुरः सुशीघ्र॑ तथा भृशं कुपितो भीमसेन:
tathāpareṇāsya jahāra yantuḥ kāyāc chiraḥ saṃhananīyamadhyāt | jaghāna cāśvāṃ śvaturaḥ suśīghraṃ tathā bhṛśaṃ kupito bhīmasenaḥ ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ແລ້ວ ດ້ວຍການຟັນຟາດອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ສາລະທີໄດ້ຕັດຫົວຂອງລາວອອກຈາກຮ່າງ ທີ່ຄໍ. ແລະ ພີມະເສນະ ຜູ້ໂກດແຄ້ນຢ່າງຫນັກ ກໍໄດ້ຟັນສັງຫານມ້າສີ່ຕົວຢ່າງວ່ອງໄວອີກດ້ວຍ. ພາບນີ້ຍ້ຳໃຫ້ເຫັນຄວາມໂຫດຮ້າຍທີ່ໄຫຼໄປຢ່າງບໍ່ຢຸດຂອງສົງຄາມ: ຄວາມໂກດຜັກດັນໃຫ້ເກີດຄວາມຮຸນແຮງອັນວ່ອງໄວແລະຕັດສິນ, ຈົນແມ່ນອົງປະກອບຄ້ຳຈຸນຂອງການຮົບ—ທັງຜູ້ຂັບລົດຮົບແລະມ້າ—ກໍຖືກຕັດທິ້ງເພື່ອໃຫ້ສັດຕູຖືກທຳໃຫ້ໝົດທາງຕໍ່ສູ້.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) accelerates destructive action in war, and how combat often targets not only the main warrior but also the chariot-system—driver and horses—to render the opponent helpless. Ethically, it reflects the grim reality of battlefield duty where tactical disabling can override compassion.
Sañjaya reports that a charioteer severs a man’s head at the neck with another blow, and then Bhīmasena—furiously enraged—swiftly kills the four horses, effectively crippling the enemy’s chariot and mobility.