Shloka 42
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
स तस्य ह्ृदयं भित्त्वा प्रविवेशातिवेगित: । शक्राशनिरिवोत्सृष्टो विदार्य धरणीतलम्,जैसे इन्द्रका छोड़ा हुआ अत्यन्त वेगशाली वज्र पृथ्वी फाड़कर उसके भीतर घुस जाता है, उसी प्रकार वह नाराच वेगपूर्वक सुरथकी छाती छेदकर उसके भीतर समा गया
sa tasya hṛdayaṃ bhittvā praviveśātivegitaḥ | śakrāśanir ivotsṛṣṭo vidārya dharaṇītalam |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ລູກສອນນັ້ນຜ່າຫົວໃຈຂອງລາວ ແລະພຸ້ນເຂົ້າໄປໃນກາຍດ້ວຍຄວາມໄວຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້—ດັ່ງສາຍຟ້າຂອງພຣະອິນທຣາເມື່ອຖືກຂວ້າງ ມັນຜ່າພື້ນດິນແລະຈົມເຂົ້າໄປ. ອຸປະມານີ້ຊູ້ໃຫ້ເຫັນພະລັງອັນຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ແລະເຫມືອນຖືກກຳນົດໄວ້ຂອງອາວຸດໃນກະແສສົງຄາມອັນໂຫດຮ້າຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the inexorable force of actions set in motion in war: once a deadly act is released, its consequences strike with near-unstoppable momentum. Ethically, it serves as a stark reminder of the gravity of violence and the irreversible outcomes of martial choices.
Sañjaya describes a swift, powerful arrow (nārāca) that pierces a warrior’s heart and enters his body, comparing its force to Indra’s thunderbolt that rends the earth and sinks into it—emphasizing the lethal intensity of the battlefield.