Shloka 293
शल्यस्य पाण्डवसेनापीडनम् — Śalya’s Assault on the Pāṇḍava Host
with Omens and Bhīma’s Counter
सत्यसेन: सुषेणश्च पाण्डवं पर्यधावताम् । इसके बाद दूसरे रथपर सवार हो दूसरा धनुष हाथमें लेकर सत्यसेन और सुषेण दोनोंने पाण्डुकुमार नकुलपर धावा किया
satyasenaḥ suṣeṇaś ca pāṇḍavaṃ paryadhāvatām |
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ສັດຍະເສນ ແລະ ສຸເສນາ ໄດ້ພຸ່ງໄລ່ຕາມປານດະວະ. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາຂຶ້ນລົດຮົບອີກຄັນ ແລະຈັບຄັນທະນູອີກອັນໃນມື—ສັດຍະເສນກັບສຸເສນາທັງສອງ ໄດ້ພຸ່ງເຂົ້າໂຈມຕີ ນະກຸລະ ບຸດຂອງປານດຸ. ບົດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຮຸນແຮງທີ່ບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງສົງຄາມ ເມື່ອຄວາມມຸ່ງໝັ້ນແລະການພ້ອມທາງກົນລະຍຸດ ຜັກດັນໃຫ້ເກີດການບຸກຊ້ຳໆ ທົດສອບຄວາມໝັ້ນຄົງແລະໜ້າທີ່ຂອງນັກຮົບທ່າມກາງຄວາມຮຸນແຮງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
In the war narrative, the implied ethical frame is kṣatriya-dharma: persistence, readiness, and courage under pressure. The repeated taking up of arms and renewed assault highlights steadfast resolve, while also reminding the reader that martial duty can demand endurance even amid morally fraught violence.
Sañjaya reports that Satyasena and Suṣeṇa pursue and then charge the Pāṇḍava warrior—specified in the accompanying context as Nakula—after re-equipping themselves (mounting another chariot and taking another bow), intensifying the engagement against him.