Shloka 216
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
ददर्श नृपतिमश्रेष्ठं प्रज्ञाचक्षुषमी श्वरम् । इस प्रकार व्याकुल हुए संजयने राजभवनमें प्रवेश करके अपने स्वामी प्रज्ञाचक्षु नृपश्रेष्ठ धृतराष्ट्रका दर्शन किया
dadarśa nṛpatim-śreṣṭhaṃ prajñācakṣuṣam īśvaram |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ສັນຊະຍະ ຜູ້ຖືກຄວາມກັງວົນສັ່ນສະເທືອນ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພະລາຊວັງ ແລະໄດ້ເຫັນອົງນາຍຂອງຕົນ—ທຣິຕະຣາດຣະ ຜູ້ເປັນກະສັດຍິ່ງໃຫຍ່ໃນບັນດາກະສັດ, ຕາບອດແຕ່ມີຈັກຂຸປັນຍາພາຍໃນ—ຢືນຢູ່ເປັນອຳນາດອະທິປະໄຕ ທ່າມກາງວິກິດທາງທຳມະ ແລະການເມືອງທີ່ສົງຄາມໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the contrast between physical blindness and moral-intellectual sight: Dhṛtarāṣṭra is called prajñācakṣuṣ, suggesting that true 'seeing' involves discernment and responsibility—especially crucial for a ruler during the ethical fallout of war.
Sañjaya, distressed, enters the palace and comes before King Dhṛtarāṣṭra. The scene sets up the reporting and reflection that follow, as the blind king must confront the consequences of the conflict.