Shloka 203
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
नष्टचित्तानिवोन्मत्तानू शोकेन भृशपीडितान् । हमलोगोंने देखा कि वे नगरके श्रेष्ठ पुरुष अचेत और उन्मत्त-से होकर शोकसे अत्यन्त पीड़ित हो वहाँ दौड़ रहे हैं
naṣṭacittān ivonmattānū śokena bhṛśapīḍitān |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພວກເຮົາເຫັນບຸລຸດຜູ້ດີເດັ່ນໃນນະຄອນ ຈິດໃຈປານກັບສູນຫາຍ ແລະກິລິຍາອາການດັ່ງຄົນຄືນຄວາມ ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າບີບຄັ້ນຢ່າງໜັກ ພາກັນວິ່ງວຸ່ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມໂສກຮ່ວມກັນອາດເຮັດໃຫ້ເຫດຜົນແລະກຽດສັກສີຫວ່າງໄຫວ ເປີດເຜີຍຄ່າແທ້ຂອງຄວາມສູນເສຍຫຼັງສົງຄາມ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and psychological fallout of violence: even the most respected citizens can be overwhelmed by grief, showing that war’s consequences extend beyond the battlefield into the collapse of social composure and mental steadiness.
The narrator reports witnessing the city’s foremost men running about in extreme distress—appearing senseless and delirious—because they are crushed by sorrow in the wake of catastrophic events.