Shloka 17
Śiśupāla-nigraha-prastāva: Yudhiṣṭhira’s Conciliation and Bhīṣma’s Defense of Kṛṣṇa
Book 2, Chapter 35
सवञ्जनान् सर्वकामै: समृद्धैः समतर्पयत् । अन्नवान् बहुभक्ष्यश्न भुक्तवज्जनसंवृत: । रत्नोपहारसम्पन्नो बभूव स समागम:,राजाने उस यज्ञमें आये हुए सब लोगोंको उनकी सभी कामनाएँ पूर्ण करके संतुष्ट किया। वह यज्ञसमारोह अन्नसे भरापूरा था, उसमें खाने-पीनेकी सब सामग्रियाँ पर्याप्त मात्रामें सदा प्रस्तुत रहती थीं। वह यज्ञ खा-पीकर तृप्त हुए लोगोंसे ही पूर्ण था। वहाँ कोई भूखा नहीं रहने पाता था तथा उस उत्सवसमारोहमें सब ओर रत्नोंका ही उपहार दिया जाता था
savañjanān sarvakāmaiḥ samṛddhaiḥ samatarpayat | annavān bahubhakṣyaś ca bhuktavaj-jana-saṃvṛtaḥ | ratnopahāra-sampanno babhūva sa samāgamaḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພະຣາຊາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນທັງປວງທີ່ມາຮ່ວມ—ພ້ອມທັງຜູ້ຕິດຕາມຂອງເຂົາເຈົ້າ—ອິ່ມໃຈ ໂດຍສະໜອງທຸກຄວາມປາຖະໜາດ້ວຍສິ່ງຂອງອຸດົມ. ການຊຸມນຸມໃຫຍ່ນັ້ນອຸດົມດ້ວຍອາຫານ ແລະຂອງກິນອັນແຊບຫຼາຍຊະນິດ, ແອດແນ່ນດ້ວຍແຂກຜູ້ກິນອິ່ມແລ້ວ. ມັນກາຍເປັນງານສະຫຼອງແຫ່ງການໃຫ້ທານອັນຟຸ່ມເຟືອຍ—ມີການມອບຂອງຂວັນເປັນອັນມະນີທຸກທິດ—ຈົນບໍ່ມີໃຜຫິວ ຫຼືຂາດສິ່ງທີ່ປາຖະໜາ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a king’s dharma of hospitality and generosity: a righteous ruler ensures that guests and dependents are fully provided for, desires are met through lawful abundance, and wealth is circulated through gifts rather than hoarded.
Vaiśampāyana describes a grand ceremonial gathering (yajña-like festival) where the king arranges plentiful food and delicacies, the attendees are fully fed, and valuable gifts—especially jewels—are distributed widely, creating an atmosphere of complete satisfaction and prosperity.