Shloka 47
अनेन सत्येन निहन्त्वयं शर: सुसंहित: कर्णमरिं ममोर्जितम् । इत्यूचिवांस्तं प्रमुमोच बाणं धनंजय: कर्णवधाय घोरम्
anena satyena nihantv ayaṁ śaraḥ susaṁhitaḥ karṇam ariṁ mamorjitam | ity ūcivāṁs taṁ pramumoca bāṇaṁ dhanaṁjayaḥ karṇavadhāya ghoram ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: “ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງຄວາມຈິງນີ້ ຂໍໃຫ້ລູກສອນທີ່ປັກແນ່ນີ້ ສັງຫານກັນນະ ສັດຕູອັນແຂງກ້າຂອງຂ້ອຍ!” ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ທະນັນຊະຍະ (ອາຣຊຸນ) ກໍປ່ອຍລູກສອນອັນນ່າສະພຶງກົວນັ້ນ ເພື່ອສັງຫານກັນນະ. ບົດນີ້ວາງການສັງຫານບໍ່ໃຫ້ເປັນແຕ່ຄວາມໂກດແຄ້ນ ແຕ່ເປັນການກະທຳທີ່ຖືກປະທັບດ້ວຍ “ສັດຕະຍະ” (satya) ເຊີນເອົາພະລັງທາງຈັນຍາບັນຂອງຄວາມຈິງ ທ່າມກາງຄວາມຈຳເປັນອັນໂຫດຮ້າຍຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights satya as a moral and spiritual force: a warrior’s action is presented as being sealed by a truthful resolve. Even in warfare, the text underscores that intention and adherence to truth are ethically weighty, shaping how violence is framed within dharma.
Sañjaya narrates that Arjuna, declaring a truth-formula, releases a carefully aimed and fearsome arrow with the explicit purpose of killing Karṇa, his powerful enemy. It marks the decisive moment of Karṇa’s impending death.