ततः शरं महाघोरं ज्वलन्तमिव पावकम् | आददे पाण्डुपुत्रस्य सूतपुत्रो जिघांसया,तब सूतपुत्रने पाण्डुकुमार अर्जुनका वध करनेके लिये जलती हुई आगके समान एक महाभयंकर बाण हाथमें लिया
tataḥ śaraṃ mahāghoraṃ jvalantam iva pāvakam | ādade pāṇḍuputrasya sūtaputro jighāṃsayā ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວບຸດແຫ່ງສູຕະ (ການະ) ຜູ້ມຸ່ງຈະຂ້າບຸດແຫ່ງປານດຸ (ອາຣຈຸນ) ໄດ້ຢືດລູກສອນອັນນ່າຢ້ານຢິ່ງ ລຸກໄຟດັ່ງເພິງ. ການກະທໍານີ້ໝາຍເຖິງການທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂອງສົງຄາມ—ຈາກການຊິງໄຊພື້ນທີ່ ກາຍເປັນຄວາມຕັ້ງໃຈສ່ວນຕົວທີ່ຈະສັງຫານສັດຕູຫຼັກໃຫ້ຈົບສິ້ນ.
संजय उवाच
The verse highlights how inner intention (jighāṃsā—desire to kill) shapes the moral weight of action: in war, deeds are not only physical events but also ethical choices driven by resolve, rivalry, and purpose.
Sañjaya reports that Karna, determined to slay Arjuna, seizes a terrifying, fire-like arrow—signaling a decisive moment where Karna prepares a lethal strike against a central Pandava warrior.