Shloka 513
अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
स कथं निहतो वीर: पार्थेन परवीरहा । 'संशप्तकोंमेंसे जो योद्धा सदा मुझे दूसरी ओर युद्धके लिये बुलाया करते हैं, इन्हें पहले मारकर पीछे वैकर्तन कर्णका रणभूमिमें वध करूँगा।” ऐसा बहाना बनाकर अर्जुन जिस सूतपुत्रको युद्धस्थलमें छोड़ दिया करते थे, उसी शत्रुवीरोंके संहारक वीरवर कर्णको अर्जुनने किस प्रकार मारा?
sa kathaṁ nihato vīraḥ pārthena paravīrahā |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: “ວີລະບຸລຸດຜູ້ສັງຫານວີລະບຸລຸດຂອງສັດຕູ—ກັນນະ—ຖືກປາຣຖະ (ອາຣຊຸນ) ສັງຫານໄດ້ແນວໃດ? ເພາະອາຣຊຸນເຄີຍຜັດຜ່ອນການປະຈັນໜ້າກັບລູກຊາຍຂອງສູຕະຢູ່ເລື້ອຍໆ ໂດຍອ້າງວ່າ ‘ຂ້າພະເຈົ້າຈະສັງຫານພວກສັມຊັບຕະກະ ຜູ້ທ້າທາຍຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຮົບຢູ່ເປັນນິດກ່ອນ; ແລ້ວຈຶ່ງຈະສັງຫານ ວັຍກັຣຕະນະ ກັນນະ ໃນສະໜາມຮົບ.’ ດັ່ງນັ້ນ ອາຣຊຸນຈຶ່ງລົ້ມວີລະບຸລຸດຜູ້ທໍາລາຍວີລະບຸລຸດສັດຕູນັ້ນໄດ້ດ້ວຍວິທີໃດ?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical-narrative tension: a renowned hero (Karna) is not merely defeated, but his death demands explanation because of his stature and Arjuna’s earlier postponements. It invites reflection on how vows, strategy, and circumstance intersect with dharma in war—especially when the fall of a great warrior seems to require moral and causal clarification.
The narrator (Vaiśaṃpāyana) poses a pointed question: despite Arjuna repeatedly claiming he would first eliminate the Saṃśaptakas and only then kill Karna, how did Arjuna actually manage to slay Karna, the famed destroyer of enemy champions? The verse functions as a transition into the account of Karna’s death.