Shloka 22
Saṃśaptaka-Varūthinī Saṅgrāma — Binding and Counter-Binding (संशप्तक-वरूथिनी-संग्रामः)
एता वाच: सुबहुश: कर्ण उच्चारयन् युधि । दध्मौ सागरसम्भूतं सुस्वरं शड्खमुत्तमम्,इन सब बातोंको बारंबार कहते हुए कर्णने युद्धस्थलमें समुद्रसे उत्पन्न हुए अपने उत्तम शंखको उच्च स्वरसे बजाया
etā vācaḥ subahuśaḥ karṇa uccārayan yudhi | dadhmau sāgarasambhūtaṃ susvaraṃ śaṅkham uttamam ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເວົ້າຖ້ອຍຄໍານັ້ນຊໍ້າໆອີກແລ້ວອີກ, ການະໃນກາງສະໜາມຮົບ ໄດ້ເປົ່າສັງຂ໌ອັນປະເສີດຂອງຕົນ—ສັງຂ໌ທີ່ເກີດຈາກທະເລ—ໃຫ້ດັງກັງວານ ສຽງໃສ ແລະແຮງກ້າ. ການກະທໍານີ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມມຸ່ງໝັ້ນທີ່ຟື້ນຄືນ ແລະເປັນການປະກາດເຈດຈໍານົງຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະ, ໃຊ້ພາສາພິທີການແຫ່ງສົງຄາມເພື່ອປະຄອງໃຈພັນມິດ ແລະທ້າທາຍຄູ່ຕໍ່ສູ້.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how speech and symbolic action function in dharmic warfare: repeated declarations and the sounding of the conch are meant to consolidate one’s own courage, rally followers, and openly announce one’s stance. It underscores the ethical dimension of public accountability in battle—intent is declared, not hidden.
Sanjaya reports that Karna, after repeatedly voicing his statements, blows his ocean-born conch with a strong, clear sound on the battlefield—an audible signal of readiness and challenge as the combat intensifies.