Shloka 63
Droṇa-parva Adhyāya 95 — Sātyaki’s Breakthrough and the Routing of Allied Contingents
आससाद रणे पार्थ केशवं च महारथम् । फिर दूसरे बाणोंसे उसके धनुषको भी काटकर पार्थने विशेष बल-विक्रमका परिचय दिया। तब अम्बष्ठकी आँखें क्रोधसे व्याप्त हो गयीं। उसने गदा लेकर रणक्षेत्रमें महारथी श्रीकृष्ण और अर्जुनपर आक्रमण किया || ६२ $ || ततः सम्प्रहरन् वीरो गदामुद्यम्य भारत
tataḥ sampraharan vīro gadām udyamya bhārata
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ແລ້ວວີຣະບຸລຸດນັ້ນຍົກຄະທາຂຶ້ນ ແລະເຂົ້າປະທະໃນສົງຄາມເພື່ອຟັນຟາດ, ໂອ ພາຣະຕະ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອອາວຸດຂອງນັກຮົບຖືກທຳລາຍຊ້ຳໆ ຄວາມໂກດອາດແຂງກະດ້າງເປັນຄວາມຫ້າວຫານບໍ່ຢັ້ງຄິດ; ແຕ່ເລື່ອງກໍຍັງເນັ້ນຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງ ກຣິດສະນະ ແລະ ອາຣຊຸນ ທ່າມກາງຄວາມຮຸນແຮງທີ່ທະວີຂຶ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse points to a recurring ethical tension in the Mahābhārata: when pride and anger take over, combat shifts from disciplined duty to impulsive violence. It implicitly values steadiness and restraint even amid legitimate warfare.
Sañjaya reports that a warrior (contextually, the attacker) lifts his mace and rushes into close combat, intensifying the fight. It marks a transition from missile exchanges to direct, forceful engagement.