Shloka 67
Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
सा ज्वलन्ती महोल्केव तमासाद्य महारथम् | सविस्फुलिज्ञा निर्भिद्य निपषात महीतले,वह बड़ी भारी उल्काके समान प्रज्वलित होती और चिनगारियाँ बिखेरती हुई महारथी अर्जुनके पास जा उनके शरीरको विदीर्ण करके पृथ्वीपर गिर पड़ी
sā jvalantī maholkeva tamāsādya mahāratham | savisphuliṅgā nirbhidya nipapāta mahītale ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ມັນລຸກໄໝ້ສະຫວ່າງດັ່ງອຸລະກາໃຫຍ່ ພຸ່ງເຂົ້າໄປຮອດອາຈຸນ ມະຫາຣະຖີ; ກະຈາຍປະກາຍໄຟ ມັນທະລຸຮ່າງຂອງລາວ ແລ້ວຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນແຮງຜັກດັນອັນໂຫດຮ້າຍຂອງສົງຄາມ—ພະລັງສັງຫານຖືກປ່ອຍອອກດ້ວຍຄວາມໄວທີ່ຕ້ານບໍ່ໄດ້ ແມ່ນແຕ່ວີລະບຸລຸດຊັ້ນສູງກໍຖືກຟາດຟັນ ແລະຄວາມຮຸນແຮງໃນສະໜາມຮົບກໍກົດທັບຄຸນຄ່າອື່ນໆທັງປວງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the terrifying impersonality of war: destructive power moves swiftly and indiscriminately, reminding the listener that even the greatest warriors are vulnerable. Ethically, it frames the battlefield as a space where dharma is strained—valor and duty persist, yet the cost is bodily ruin and pervasive suffering.
Sañjaya describes a blazing, spark-scattering missile that reaches Arjuna, pierces him, and then drops to the ground. The simile of a great meteor emphasizes speed, heat, and inevitability, intensifying the scene’s dramatic violence.