Shloka 176
द्रोणपर्व — अध्याय ८७: सात्यकेरनुयात्रा
Sātyaki’s resolve and departure to reach Arjuna
नृत्यतां श्रूयते तात गणानां सोउद्य न स्वनः । विन्द और अनुविन्दके शिविरमें संध्याके समय जो महान् शब्द सुनायी पड़ता था, वह अब नहीं सुननेमें आता है। तात सदा आनन्दित रहनेवाले केकयोंके भवनोंमें झुंड-के-झुंड नर्तकोंका ताल स्वरके साथ गीतका जो महान् शब्द सुनायी पड़ता था, वह अब नहीं सुना जाता है
dhṛtarāṣṭra uvāca | nṛtyatāṃ śrūyate tāta gaṇānāṃ sa udyan na svanaḥ |
ທ້າວ ທຣິຕຣາສະຕຣະ ກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ, ສຽງທີ່ເຄີຍປຸກໃຈນັ້ນ—ສຽງຈັງຫວະອື້ອອຶງຂອງຝູງນັກຟ້ອນ—ບັດນີ້ບໍ່ປານຈະໄດ້ຍິນອີກແລ້ວ. ສຽງອື້ອອຶງຍາມແລງອັນໃຫຍ່ທີ່ເຄີຍດັງຂຶ້ນຈາກຄ່າຍຂອງ ວິນດາ ແລະ ອະນຸວິນດາ, ພ້ອມທັງສຽງເພງດັງໆຕາມຈັງຫວະໃນເຮືອນຂອງຊາວ ເກກະຍະ ຜູ້ຮ່າເຮີງເສມອ—ບັດນີ້ລ້ວນສງົບເງີຍໄປແລ້ວ».
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and psychological cost of war: even spaces once marked by celebration and communal joy become silent. It underscores impermanence and the way adharma-driven conflict extinguishes ordinary human happiness.
Dhṛtarāṣṭra, hearing Sañjaya’s report of the battle, notes that the familiar evening sounds of festivity—dancers, songs, and camp bustle associated with the Kekaya allies (including Vinda and Anuvinda)—are no longer heard, implying devastation, fear, or death in the war-camp.