Shloka 153
Adhyāya 62: Sañjaya’s Admonition to Dhṛtarāṣṭra on Rāja-dharma and Consequence
रुरुधु: पर्वतान् नद्यो मधुक्षीरवहा: शुभा: । वहाँ भक्ष्य-भोज्य अन्न और पीनेयोग्य पदार्थोंकी अनेक राशियाँ संचित थीं। अन्नके तो पहाड़ों-जैसे ढेर सुशोभित होते थे। उन पर्वतोंको मधु और दूधकी सुन्दर नदियाँ घेरे हुए थीं। पर्वतोंके चारों ओर घीके कुण्ड और दालके कुएँ भरे थे। वहाँ कई नदियोंमें फेनकी जगह दही और जलके स्थानमें गुड़के रस बहते थे
rurudhuḥ parvatān nadyo madhukṣīravahāḥ śubhāḥ |
ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ທີ່ນັ້ນມີແມ່ນ້ຳອັນເປັນມົງຄຸນໄຫຼອ້ອມຮອບກອງສູງດັ່ງພູ—ເປັນສາຍນ້ຳທີ່ພານ້ຳເຜິ້ງ ແລະນ້ຳນົມ. ໃນສະຖານທີ່ອັນອັດສະຈັນນັ້ນ ມີການສະສົມອາຫານແລະເຄື່ອງດື່ມຢ່າງຫຼາຍຫຼວງ: ເຂົ້າກອງເປັນພູ, ຮອບໆມີສະລອຍນ້ຳເນີຍໃສ (ghee) ແລະບໍ່ນ້ຳຖົ່ວ. ໃນແມ່ນ້ຳຫຼາຍສາຍ ຟອງກາຍເປັນນົມສົ້ມ (curd) ແທນ, ແລະແທນນ້ຳກໍໄຫຼເປັນນ້ຳຫວານຂອງນ້ຳຕານອ້ອຍກ້ອນ (jaggery)—ພາບແຫ່ງຄວາມອຸດົມສົມບູນເຫຼືອລົ້ນ ທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອຳນາດແຫ່ງບຸນກຸສົນ ແລະພຣະພອນທິບທີ່ສາມາດແປງພູມທັດໃຫ້ກາຍເປັນອາຫານໄດ້.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse uses hyperbolic imagery of rivers of honey and milk and mountain-like stores of food to convey that extraordinary prosperity can arise through merit and divine dispensation; abundance is portrayed as a moral-cosmic outcome rather than mere chance.
Nārada is describing a wondrous scene of immense provisions: heaps like mountains surrounded by rivers flowing with honey and milk, with ghee pools and lentil wells—an evocative depiction of a place (or event) marked by miraculous plenty.