Shloka 636
Adhyāya 62: Sañjaya’s Admonition to Dhṛtarāṣṭra on Rāja-dharma and Consequence
तस्मात्तु मान्धातेत्येवं नाम तस्याद्भधुतं कृतम् । तदनन्तर इन्द्रकी अंगुलियोंसे अमृतमय दूध प्रकट हो गया; क्योंकि इन्द्रने करूणावश 'मां धास्यति” (मेरा दूध पीयेगा) ऐसा कहकर उसपर कृपा की थी, इसलिये उसका 'मान्धाता' यह अद्भुत नाम निश्चित कर दिया गया
tasmāt tu māndhātety evaṃ nāma tasyādbhutaṃ kṛtam |
ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຮັບນາມອັນອັດສະຈັນວ່າ «ມານທາຕາ». ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ນ້ຳນົມດັ່ງອະມຣິຕະໄດ້ປາກົດອອກຈາກນິ້ວມືຂອງອິນທຣະ; ເພາະອິນທຣະເກີດຄວາມເມດຕາ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ «ລາວຈະດື່ມນ້ຳນົມຂອງຂ້າ» (māṃ dhāsyati) ແລ້ວປະທານພຣະກະລຸນາ. ດັ່ງນັ້ນ ນາມອັນໂດດເດັ່ນ «ມານທາຕາ» ຈຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ.
नारद उवाच
Educational Q&A
Compassion (dayā) shown by a powerful protector becomes a form of divine grace that sustains life; the episode also illustrates how names in Itihāsa often preserve moral memory through meaningful etymology.
Nārada explains why the child/king received the name Māndhātā: Indra, out of mercy, provided nectar-like milk from his finger and uttered the phrase “māṃ dhāsyati” (“he will drink [from] me”), from which the name is derived and then formally fixed.