Shloka 83
Adhyāya 57 — Arjuna’s Vow-Anxiety, Kṛṣṇa’s Counsel, and the Pāśupata Authorization
दासीदासखरोष्टराश्व प्रादादाजाविकं बहु । सोनेके सींग, चाँदीके खुर और कांसेके दुग्ध-पात्रवाली बहुत-सी बछड़ेसहित गौएँ तथा दास, दासी, गदहे, ऊँट एवं बकरी और भेड़ आदि भारी संख्यामें दान किये
dāsīdāsakharōṣṭarāśvān prādād ājāvikaṃ bahu | so 'nekaśṛṅga-cāndīkhura-kāṃsya-dugdha-pātravatyō bahvyaḥ savatsā gāvaś ca dāsā dāsyaḥ kharā uṣṭrā ajāś ca meṣādayaś ca bhūri-saṅkhyayā dānīkṛtāḥ |
ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: ພະອົງໄດ້ປະທານທານຢ່າງອຸດົມ—ທັງທາດຊາຍ ແລະ ທາດຍິງ, ລາ, ອູດ, ມ້າ—ພ້ອມທັງແບ້ ແລະ ແກະຈຳນວນຫຼາຍ. ພະອົງຍັງບໍລິຈາກງົວຈຳນວນຫຼາຍພ້ອມລູກງົວ ທີ່ປະດັບດ້ວຍເຂົາຄຳ, ກີບເງິນ ແລະ ພາຊະນະບີບນົມເຮັດດ້ວຍທອງສຳລິດ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ເນັ້ນການກຸສົນອັນຟຸ່ມເຟືອຍທີ່ຫຼ້ຽງຊີວິດສັງຄົມ: ຊັບສິນຖືກຫັນໄປຫາຜູ້ພຶ່ງພາ, ສັດລ້ຽງ ແລະ ເຄື່ອງມືດຳລົງຊີວິດ, ຊູ້ວ່າ dāna ແມ່ນການກະທຳຕາມທຳມະ ແມ່ນແມ່ນຢູ່ທ່າມກາງຄວາມກົດດັນຂອງສົງຄາມ ແລະ ຄວາມມຸ່ງຫມັ້ນຂອງກະສັດ.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a central dharmic duty: wealth and resources—especially livelihood-sustaining assets like cattle and small livestock—should be shared generously. Such giving supports society and accrues merit, presenting ethical stewardship of prosperity even in a martial, competitive context.
Nārada describes a scene of extensive gifting: servants and various animals (donkeys, camels, horses, goats, sheep) are donated in large numbers, along with many cows with calves and associated valuable trappings (silver hooves, bronze milk-vessels). The narration underscores the scale and prestige of the donation.