Shloka 73
Adhyāya 57 — Arjuna’s Vow-Anxiety, Kṛṣṇa’s Counsel, and the Pāśupata Authorization
गवां सहस्रानुचरान् दक्षिणामत्यकालयत् | वे कन्याएँ रथ, अश्व एवं हाथियोंपर आरूढ़ थीं। उनके साथ ही उन्होंने सौ-सौ घर, क्षेत्र और गौएँ प्रदान की थीं। राजाने सुवर्णमालामण्डित विशालकाय एक करोड़ गाय-बैलों और उनके सहस्रों अनुचरोंको दक्षिणारूपसे दान किया था
gavāṁ sahasrānucarān dakṣiṇām atyakalayat |
ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: ພະຣາຊາໄດ້ຈັດສັນທັກສິນາ (dakṣiṇā) ອັນພິເສດຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ໂດຍມອບຝູງງົວນັບພັນພ້ອມຜູ້ດູແລນັບພັນ. ນາງສາວທັງຫຼາຍຂຶ້ນລົດສົງຄາມ, ມ້າ ແລະ ຊ້າງ; ແລະພ້ອມກັບພວກນາງ ພະອົງຍັງປະທານເຮືອນເຮືອນຊາວບ້ານນັບຮ້ອຍ, ນາທົ່ງ ແລະ ງົວອີກຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍການປະດັບດ້ວຍພວງມາລາຄຳ ພະອົງໄດ້ບໍລິຈາກທານອັນມະຫາສານ—ກ່າວກັນວ່າຮອດໜຶ່ງກະໂຣ (crore) ງົວແລະງົວຜູ້—ພ້ອມຜູ້ຕິດຕາມຫຼາຍຫຼາຍ ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງພຣະທານຂອງກະສັດ ແລະ ທຳມະໜ້າທີ່ໃນພິທີຍັດ.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage highlights dāna as a central dharmic obligation of kings, especially in the context of yajña: wealth and resources are to be redistributed through properly directed gifts (dakṣiṇā), demonstrating restraint, responsibility, and support of social and ritual order.
Nārada describes a king’s lavish distribution of dakṣiṇā: vast herds of cattle with attendants, along with maidens mounted on vehicles and additional grants of households and land—an account meant to emphasize the scale and intentionality of the king’s sacrificial generosity.