Shloka 29
Adhyāya 40 (Book 7, Droṇa-parva): Abhimanyu’s Rapid Advance and Battlefield Disruption
तत: कर्णो जयप्रेप्सुर्मानी सर्वधनुष्मताम्,समरे शत्रुदुर्थर्षमभिमन्युमपीडयत् । विजय पानेकी इच्छा रखनेवाला, सम्पूर्ण धनुर्धरोंमें मानी, अस्त्रवेत्ताओंमें श्रेष्ठ, परशुरामजीके शिष्य और प्रतापी वीर कर्णने अपने उत्तम अस्त्रोंका प्रदर्शन करते हुए सैकड़ों बाणोंद्वारा शत्रुदुर्जय सुभद्राकुमार अभिमन्युको बींध डाला और समरांगणमें उसे पीड़ा देना आरम्भ किया
tataḥ karṇo jayaprepsur mānī sarvadhanuṣmatām, samare śatrudurtharṣam abhimanyum apīḍayat |
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ແລ້ວກັນນະ—ຜູ້ປາຖະໜາຊັຍຊະນະ ແລະຖືກຍົກຍ້ອງໃນຫມູ່ນັກທະນູທັງປວງ—ໄດ້ກົດດັນອະພິມັນຍູໃນສະໜາມຮົບ ຜູ້ທີ່ສັດຕູທັງຫຼາຍຕ້ານທານໄດ້ຍາກ. ດ້ວຍການສະແດງອາວຸດອັນດີເລີດຂອງຕົນ ກັນນະໄດ້ທະລຸລ່າງເຂົາດ້ວຍລູກສອນນັບຮ້ອຍ ແລະເລີ່ມທໍລະມານເຂົາໃນກາງສະໜາມ—ພາບທີ່ຊີ້ວ່າຄວາມຫວັງຊັຍແລະຊື່ສຽງອາດເຮັດໃຫ້ຄວາມໂຫດຮ້າຍເພີ່ມຂຶ້ນ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຜູ້ກ້າຫານກໍຕາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral strain of warfare: the drive for victory (jaya) and pride (māna) can lead a warrior to intensify suffering against even a worthy, formidable opponent. It invites reflection on whether martial excellence should be tempered by restraint and fairness, especially when the opponent is already under pressure.
Sañjaya narrates that Karṇa, intent on winning, aggressively assails Abhimanyu in the battle, piercing and harrying him with a great many arrows, thereby increasing Abhimanyu’s distress on the battlefield.