Shloka 47
नमोस्तु त्रिपुरघ्नाय भगघ्नाय च वै नमः । वनस्पतीनां पतये नराणां पतये नम:,त्रिपुरुनाशक और भभमनेत्रविनाशक भगवान् शिवको बारंबार नमस्कार है। वनस्पतियोंके पति तथा नरपतिरूप महादेवजीको नमस्कार है
namostu tripuraghnāya bhagaghnāya ca vai namaḥ | vanaspatīnāṁ pataye narāṇāṁ pataye namaḥ ||
ວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: ຂໍນະມັດສະການຊ້ຳໆແດ່ພຣະສິວະ—ຜູ້ທຳລາຍຕຣິປຸຣະ ແລະຜູ້ປະຫານພະພາກະ (Bhaga). ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໄມ້ພືດແລະພືດພັນທັງປວງ; ແລະຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ—ຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດ. ທ່າມກາງສົງຄາມແລະຄວາມພິນາດ ບົດສັນລະເສີນນີ້ນຳໃຈໄປສູ່ທີ່ພຶ່ງອັນສູງສຸດ—ຍອມຮັບພະລັງທີ່ກົດຂີ່ຄວາມອວດອ້າງ ແລະຟື້ນຟູລະບຽບທາງທຳມະ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Even amid violent conflict, the text models turning to a higher moral and spiritual refuge: honoring Śiva as the power that destroys entrenched evil (Tripura) and humbles pride, affirming divine sovereignty over both nature (plants) and human society.
Vyāsa utters a brief stuti (hymn) to Śiva, invoking him through well-known epithets—Tripuraghna and Bhagaghna—and saluting him as lord of vegetation and lord of men, framing the surrounding war narrative with devotional remembrance.