Shloka 29
रुद्राय शितिकण्ठाय कनिष्ठाय सुवर्चसे । कपर्दिने करालाय हर्यक्षवरदाय च,कुन्तीनन्दन! अतः तुम भी उन शान्तस्वरूप भगवान् शिवको सदा नमस्कार किया करो। जो रुद्र, नीलकण्ठ, कनिष्ठ (सूक्ष्म या दीप्तिमान), उत्तम तेजसे सम्पन्न, जटाजूटधारी, विकरालस्वरूप, पिंगल नेत्रवाले तथा कुबेरको वर देनेवाले हैं, उन भगवान् शिवको नमस्कार है
rudrāya śitikaṇṭhāya kaniṣṭhāya suvarcase | kapardine karālāya haryakṣavaradāya ca, kuntīnandana! ataḥ tvam api tān śāntasvarūpān bhagavantaṁ śivaṁ sadā namaskuru | yo rudraḥ nīlakaṇṭhaḥ kaniṣṭhaḥ (sūkṣmaḥ vā dīptimān), uttamatejase sampannaḥ, jaṭājūṭadhārī, vikarālasvarūpaḥ, piṅgalanetravān tathā kuberaṁ varadātā, taṁ bhagavantaṁ śivaṁ namas te ||
ວະຍາສະກ່າວວ່າ: «ໂອ ລູກຂອງກຸນຕີ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈົ່ງນົບນ້ອມພຣະສິວະຜູ້ມີສະພາບເປັນສັນຕິເປັນນິດ. ຂໍນົບນ້ອມແດ່ຣຸດຣະ, ແດ່ຜູ້ມີຄໍສີຟ້າ (ສິຕິກັນຖະ/ນີລະກັນຖະ), ແດ່ຜູ້ລະອຽດລຶກ (ຫຼືຜູ້ອ່ອນກວ່າທັງປວງ) ແລະສະຫວ່າງໄສ, ແດ່ຜູ້ມີລັດສະໝີອັນດີເລີດ, ແດ່ຜູ້ຖືກມັດຜົມຈະຕາ, ແດ່ຜູ້ມີຮູບພັນນ່າຢ້ານ, ແດ່ຜູ້ມີດວງຕາສີເຫຼືອງນ້ຳຕານ, ແລະແດ່ຜູ້ປະທານພອນແກ່ກຸເບຣະ».
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches sustained devotion and reverence toward Śiva, presenting remembrance and salutations as a stabilizing, dharmic practice—especially amid crisis—by contemplating the Lord through his many epithets and powers.
Vyāsa addresses Arjuna (Kuntīnandana), urging him to continually bow to Śiva. The verse functions as a brief stuti: a litany of Śiva’s names and attributes, emphasizing his peaceful essence alongside his formidable, protective aspects.