Shloka 276
इहलोके सुखं प्राप्य ते यान्ति परमां गतिम् | जो भक्त मनुष्य सदा अनन्यभावसे वरदायक देवता कल्याणस्वरूप, सर्वेश्वर उमानाथ भगवान् रुद्रकी उपासना करते हैं, वे भी इहलोकमें सुख पाकर अन्तमें परमगतिको प्राप्त होते हैं
iha-loke sukhaṁ prāpya te yānti paramāṁ gatim | ye bhaktā manuṣyāḥ sadā ananya-bhāvena varadāyaka-devatāṁ kalyāṇa-svarūpaṁ sarveśvaram umānāthaṁ bhagavantaṁ rudram upāsate, te’pi iha-loke sukhaṁ pātvā ante paramāṁ gatiṁ prāpnuvanti |
ວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດໄດ້ຮັບຄວາມສຸກໃນໂລກນີ້ ຍ່ອມໄປສູ່ສະຖານະອັນສູງສຸດ. ຜູ້ມີສັດທາຜູ້ບູຊາດ້ວຍໃຈອັນບໍ່ແບ່ງແຍກ ຕໍ່ເທວະຜູ້ປະທານພອນ—ຣຸດຣະ (Rudra) ຜູ້ເປັນອົງອະທິປະໄຕແຫ່ງທຸກສິ່ງ, ອຸມານາຖ (Umānātha) ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ—ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມຜາສຸກໃນທີ່ນີ້ ແລະໃນທ້າຍສຸດ ບັນລຸຈຸດໝາຍອັນສູງສຸດ. ຄໍາສອນນີ້ຊີ້ວ່າ ຄວາມພັກດີອັນເດັດຂາດຕໍ່ພຣະອົງສູງສຸດ ນໍາມາທັງຄວາມດີງາມໃນໂລກ ແລະການຫຼຸດພົ້ນສຸດທ້າຍ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Exclusive, unwavering devotion (ananya-bhāva) to Rudra/Śiva—described as the auspicious, boon-giving Lord of all—brings both well-being in this life and the highest spiritual attainment at life’s end.
In Vyāsa’s discourse within the Drona Parva, the text offers a devotional assurance (phalaśruti): it praises worship of Rudra (Umānātha) and states the fruits of such worship—worldly happiness followed by the supreme goal.