Shloka 493
नीलकण्ठाय पिज्ञाय स्वर्णकेशाय वै नमः । जलपति तथा देवपतिको नित्य नमस्कार है। पूषाके दाँत तोड़नेवाले, त्रिनेत्रधारी वरदायक शिवको नमस्कार है। नीलकण्ड, पिंगलवर्ण और सुनहरे केशवाले भगवान् शंकरको नमस्कार है
nīlakaṇṭhāya piṅgāya svarṇakeśāya vai namaḥ | jalapataye tathā devapataye nityaṁ namaskāraḥ | pūṣṇo dantabhedine trinetra-dhāriṇe varadāya śivāya namaḥ | nīlakaṇṭhāya piṅgavarṇāya suvarṇakeśāya bhagavate śaṅkarāya namaḥ |
ວະຍາສະ ຖວາຍນະມັດສະການຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງແດ່ພຣະສິວະ: ພຣະອົງຜູ້ມີຄໍສີນໍ້າເງິນ (ນີລະກັນຖະ) ຜູ້ມີສີອອກນໍ້າຕານອ່ອນ ແລະຜົມສີຄໍາ; ອະທິປະໄຕແຫ່ງນໍ້າ ແລະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ. ທ່ານກໍກົ້ມກາບແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີສາມຕາ ແລະປະທານພອນ ຜູ້ເຄີຍຫັກແຂ້ວຂອງປູສັນ (Pūṣan) —ເພື່ອຂັບຫ້າມຄວາມຈອງຫອງ ແລະຄ້ຳຈຸນລະບຽບແຫ່ງຈັກກະວານ. ບົດສັນລະເສີນນີ້ວາງຄວາມສັດທາເປັນທີ່ພຶ່ງທາງຈັນຍາທ່າມກາງຄວາມຮຸນແຮງຂອງສົງຄາມ ເພື່ອຂໍຄວາມໝັ້ນຄົງ ການຄຸ້ມຄອງ ແລະພະລັງນໍາທາງສູ່ຄວາມຖືກຕ້ອງ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The passage teaches that reverent remembrance of Śiva—invoked through his ethical and cosmic attributes (boon-giving, three-eyed discernment, power to humble pride)—is a stabilizing refuge, especially when human action is strained by conflict and uncertainty.
Vyāsa pauses to recite salutations to Śiva, stringing together epithets and a mythic reference (breaking Pūṣan’s teeth) to invoke divine authority and protection, setting a devotional tone within the larger war narrative of the Droṇa Parva.