Shloka 47
Droṇa’s Renewed Advance toward Yudhiṣṭhira; Fall of Satyajit and Allied Recoil (द्रोणस्य युधिष्ठिरप्रेप्सा—सत्यजितः पतनम्)
हतान् परिवहन्तश्न पतितान् पतितायुधान् । दिशो जम्मुर्महानागा: केचिदेकचरा इव,कितने ही बड़े-बड़े हाथी अपनी पीठपर मरकर गिरे हुए आयुधशून्य सवारोंको ढोते हुए अकेले विचरनेवाले गजराजोंके समान सम्पूर्ण दिशाओंमें चक्कर लगा रहे थे
hatān parivahantaś ca patitān patitāyudhān | diśo jagmur mahānāgāḥ kecid ekacarā iva ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຊ້າງສົງຄາມໃຫຍ່ບາງໂຕ ພາກັນວຽນໄປທົ່ວທິດ ແບກເອົາຜູ້ຂີ່ທີ່ຖືກສັງຫານ ລົ້ມຕາຍຢູ່ເທິງຫຼັງ ແລະອາວຸດກໍຫຼຸດຫາຍໄປ—ເຄື່ອນໄຫວດັ່ງຊ້າງເຈົ້າປ່າຜູ້ດຽວດາຍ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມພັງທະລາຍທາງຄຸນທຳຂອງສົງຄາມ: ແມ່ນແຕ່ເຄື່ອງມືອັນແຂງແກ່ກໍກາຍເປັນຜູ້ແບກຄວາມຕາຍຢ່າງໄຮ້ທິດທາງ ເມື່ອເຈດຈຳນົງຂອງມະນຸດແລະການຍັບຢັ້ງພັງລົງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dehumanizing aftermath of war: power and grandeur (war-elephants) become purposeless amid death, suggesting the ethical cost of conflict and the collapse of order when restraint and dharma are lost.
Sañjaya describes the battlefield scene where some huge elephants roam in all directions, still bearing dead or fallen, weaponless riders on their backs, like solitary elephants wandering alone.