Shloka 2
ततः क्रुद्धो महाबाहुर्भीमसेनो5भ्यभाषत । कुत्सयन्निव कौन्तेयमर्जुनं भरतर्षभ,भरतश्रेष्ठ] तब महाबाहु भीमसेनको क्रोध चढ़ आया। उन्होंने कुन्तीकुमार अर्जुनको फटकारते हुए-से कहा
tataḥ kruddho mahābāhur bhīmaseno ’bhyabhāṣata | kutsayann iva kaunteyam arjunaṃ bharatarṣabha ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ມາ ພີມເສນ ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່ ໂກດເກີນທົນ ແລະໄດ້ເວົ້າຂຶ້ນ—ເຫມືອນກຳລັງຕຳໜິອາຣຊຸນ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ, ໂອ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ປະເສີດໃນວົງພັນບາຣະຕະ. ຂະນະນັ້ນ ຄວາມໂກດອັນຊອບທຳ ແລະຄວາມອົດທົນບໍ່ໄຫວ ໄດ້ປະທະກັບຄວາມຈຳເປັນແຫ່ງການສຳລວມ, ໜ້າທີ່, ແລະກົນຍຸດໃນສົງຄາມ.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger can shape speech even among the righteous: in a dharmic struggle, moral urgency must be balanced with restraint and discernment, especially when addressing allies and leaders.
Sañjaya reports that Bhīma, provoked and furious, begins speaking to Arjuna in a reproachful tone—an internal moment of confrontation meant to spur action or accountability amid the pressures of the battlefield.