Shloka 26
पाज्चाल्यं विरथं भीमो हतसर्वायुधं बली । सुविषण्णं महात्मानं त्वरमाण: समभ्ययात्,पांचालराजकुमार धृष्टद्युम्न रथहीन हो गये थे। उनके सारे अस्त्र-शस्त्र नष्ट हो चुके थे और वे भारी विषादमें डूब गये थे। उस अवस्थामें शत्रुमर्दन बलवान् भीमसेन उन महामनस्वी पांचालवीरके पास तुरंत आ पहुँचे और उन्हें अपने रथपर बिठाकर द्रोणाचार्यको निकटसे बाण चलाते देख इस प्रकार बोले---
sañjaya uvāca | pāñcālyaṁ virathaṁ bhīmo hata-sarvāyudhaṁ balī | suviṣaṇṇaṁ mahātmānaṁ tvaramāṇaḥ samabhyayāt |
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ພີມະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ໄດ້ຮີບຮ້ອນໄປຫາວີລະຊົນແຫ່ງປັນຈາລາ—ບັດນີ້ບໍ່ມີລົດຮົບ ຖືກປອດອາວຸດທັງປວງ ແລະຈົມຢູ່ໃນຄວາມເສົ້າໝອງຢ່າງໜັກ. ເຫັນເຈົ້າຊາຍຜູ້ໃຈສູງນັ້ນຢູ່ໃນສະພາບອ່ອນແອກາງກອງຮົບ ພີມະຈຶ່ງພຸ້ນເຂົ້າໄປປົກປ້ອງ ແລະປຸກໃຈເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ການຮົບສືບຕໍ່ດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ ແລະເປົ້າໝາຍ ບໍ່ໃຫ້ພັງທະລາຍເປັນຄວາມຫວັງດັບ.
संजय उवाच
Educational Q&A
In the midst of war, dharma includes sustaining the morale and safety of one’s allies: when a noble warrior falls into helplessness and despair, a stronger companion must act swiftly to protect, restore confidence, and prevent the collapse of righteous effort.
Dhrishtadyumna (the Panchala prince) has lost his chariot and weapons and is overwhelmed with grief; Bhima quickly rushes to him to support and safeguard him, setting up the next action where Bhima helps him re-enter the fight.