Shloka 27
ततः स्वरथमारोप्य पाञ्चाल्यमरिमर्दन: । अब्रवीदभिसपम्प्रेक्ष्य द्रोणमस्यन्तमन्तिकात्,पांचालराजकुमार धृष्टद्युम्न रथहीन हो गये थे। उनके सारे अस्त्र-शस्त्र नष्ट हो चुके थे और वे भारी विषादमें डूब गये थे। उस अवस्थामें शत्रुमर्दन बलवान् भीमसेन उन महामनस्वी पांचालवीरके पास तुरंत आ पहुँचे और उन्हें अपने रथपर बिठाकर द्रोणाचार्यको निकटसे बाण चलाते देख इस प्रकार बोले---
tataḥ svaratham āropya pāñcālyam arimardanaḥ | abravīd abhisamprekṣya droṇam asyantam antikāt ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ພີມະເສນາ ຜູ້ບົດບັງສັດຕູ ໄດ້ຍົກເຈົ້າຊາຍແຫ່ງປັນຈາລາຂຶ້ນໄປໃສ່ລົດຮົບຂອງຕົນ. ເມື່ອເຫັນ ໂດຣະນາ ກຳລັງຍິງລູກສອນໃນລະຍະໃກ້ ລາວຈຶ່ງເວົ້າກັບລາວ—ເປັນຂະນະແຫ່ງການຊ່ວຍຊີວິດທ່າມກາງຈັນຍາບັນສົງຄາມອັນເຂັ້ມງວດ: ການປົກປ້ອງມິດຮ່ວມຮົບຜູ້ສູນເສຍທາງຕໍ່ສູ້ ເປັນໜ້າທີ່ດ່ວນ ແມ່ນແຕ່ຄວາມຮຸນແຮງກໍຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປບໍ່ຢຸດ.
संजय उवाच
Educational Q&A
In the midst of righteous war, dharma includes immediate responsibility toward comrades: when a warrior is disarmed and overwhelmed, protecting and restoring him to safety and agency is itself a moral act, even while the battle’s violence continues.
Dhṛṣṭadyumna, having lost his chariot and weapons, is rescued by Bhīma, who places him on his own chariot. Bhīma then looks toward Droṇa, who is shooting arrows from close range, and begins to speak.