Shloka 296
तत् तत् प्रतिजघानाशु प्रहसंस्तस्य पाण्डव: । द्रोणाचार्य कुन्तीपुत्र अर्जुनको जीतनेकी इच्छासे जिस-जिस अस्त्रका प्रयोग करते थे, उस-उसको पाए्जुपुत्र अर्जुन हँसते हुए तत्काल काट देते थे
tat tat pratijaghānāśu prahasaṁs tasya pāṇḍavaḥ |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ພານດະວະຫົວເຮາະ ແລະຕອບໂຕ້ຢ່າງວ່ອງໄວຕໍ່ການໂຈມຕີທຸກຢ່າງຂອງຄູ່ຕໍ່ສູ້ ຕັດທຳລາຍມັນໃນທັນທີ. ດໂຣນາຈາຣະຍະໃຊ້ອາວຸດໃດໆເພື່ອປາດຖະໜາຊະນະອາຣຊຸນ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ, ອາຣຊຸນ ບຸດແຫ່ງປານດຸ ກໍຫົວເຮາະແລະຕັດຂາດມັນໃນທັນທີ. ໃນໄຟສົງຄາມ ຄວາມສະຫງົບແລະຄວາມຊຳນານອາວຸດຂອງອາຣຊຸນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມໂຫດຮ້າຍ ແຕ່ເປັນການຄວບຄຸມດ້ວຍວິໄນ—ຮັບມືກຳລັງດ້ວຍການຢັບຢັ້ງອັນແມ່ນຍຳ ແລະແປງຄວາມພະຍາຍາມຂອງສັດຕູໃຫ້ເປັນບົດຮຽນແຫ່ງຝີມືທີ່ເຫນືອກວ່າ ແລະຈິດໃຈທີ່ໝັ້ນຄົງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined mastery: true strength in dharmic warfare is not uncontrolled rage but the ability to respond precisely, swiftly, and with mental steadiness. Arjuna’s laughter signals confidence born of training and clarity, not mere mockery.
Sañjaya reports that Arjuna (the Pāṇḍava) immediately counters every attack launched by his opponent, cutting down each attempt as it arises, doing so with an air of ease and confidence.