Shloka 25
पज्चालानां च संसक्त न प्राज्ञायत किंचन । अन्तकाक्रीडसदृशं भीरूणां भयवर्धनम्,कौरवों तथा पांचालोंके सारे विशाल सैन्य परस्पर मिलकर व्यग्र हो उठे थे। उस समय उनमेंसे किसी दलको अलग-अलग पहचाना नहीं जाता था। वह समरांगण यमराजका क्रीडास्थल-सा हो रहा था और कायरोंका भय बढ़ा रहा था
sañjaya uvāca | pāñcālānāṃ ca saṃsakte na prājñāyata kiṃcana | antakakrīḍasadṛśaṃ bhīrūṇāṃ bhayavardhanam ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອປານຈາລະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ເຂົ້າປະຈັນໜ້າກັນຢ່າງແນບຊິດ ກໍບໍ່ອາດແຍກແຍະສິ່ງໃດໆໄດ້ຊັດເຈນ—ບໍ່ມີທັງແຖວທັບ ຫຼືຝ່າຍໃດທີ່ຈະຮູ້ໄດ້. ສະໜາມຮົບດູປານດັ່ງລານຫຼິ້ນຂອງຄວາມຕາຍ ແລະມັນຍິ່ງເພີ່ມຄວາມຫວາດກົວໃຫ້ແກ່ຜູ້ໃຈອ່ອນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war collapses clarity and order: when armies intermix, distinctions vanish and the scene becomes a realm of Death. Ethically, it highlights the psychological cost of violence—fear multiplies, especially among those without steadiness or courage.
Sañjaya reports that the Kaurava and Pāñcāla forces have surged into a tightly interwoven melee. The fighting is so confused that no one can tell separate units apart, and the battlefield appears like Death’s own arena, intensifying panic among the timid.