Shloka 14
उद्यतप्रतिपिष्टानां खड्गानां वीरबाहुभि: । स एव शब्दस्तद्रूपो वाससां निज्यतामिव,शूरवीरोंके हाथोंमें उठकर विपक्षी योद्धाओंके शस्त्रोंसे टकराये हुए खड्गोंका शब्द वैसा ही जान पड़ता था, जैसे धोबियोंके पटहोंपर पीटे जानेवाले कपड़ोंका शब्द होता है
udyata-pratipiṣṭānāṁ khaḍgānāṁ vīra-bāhubhiḥ | sa eva śabdas tad-rūpo vāsasāṁ nijyatām iva ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ສຽງຂອງດາບທີ່ຖືກຊູງຂຶ້ນ ແລະຟັນປະທະກັນ ໂດຍແຂນອັນແຂງແກ່ຂອງນັກຮົບຜູ້ກ້າ ກໍດູເຫມືອນມີລັກສະນະດຽວກັນ—ຄືສຽງຕຶບຕັບຂອງເສື້ອຜ້າທີ່ຖືກຕີໃນການຊັກລ້າງໂດຍຄົນຊັກຜ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ສຽງກະທົບກະແທກຂອງສະໜາມຮົບຈຶ່ງຖືກພາກພິມເປັນສຽງຄຸ້ນຫູໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າສົງຄາມເຮັດໃຫ້ຝີມື ແລະກຳລັງຂອງມະນຸດ ກາຍເປັນການກະທົບອັນບໍ່ມີໜ້າຕາ ແລະບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the din of war can become mechanically repetitive and eerily familiar—so much so that it is compared to an everyday sound. Ethically, it suggests the unsettling normalization of violence: heroic strength produces not only glory but also relentless, impersonal destruction.
Sañjaya is describing the battle’s sensory intensity. He reports that swords, lifted and clashed by powerful warriors, made a sound resembling the beating of clothes during washing—conveying continuous, heavy impacts across the battlefield.