Shloka 7
आत्तायुथ: सुसंक़्रुद्धों युयुधानो महारथ: । नकुल: सहदेवश्न चिच्छिदुर्निशितै: शरै:,अलायुधके सैनिक राक्षस देखनेमें बड़े भयंकर और शूरवीर थे। वे हाथमें धनुष लेकर बड़े वेगसे आक्रमण करते थे। परंतु अस्त्र-शस्त्रोंसे सुसज्जित हो अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए महारथी युयुधान, नकुल और सहदेवने उन सबको अपने पैने बाणोंसे काट डाला
sañjaya uvāca | āttāyudhaḥ susaṅkruddho yuyudhāno mahārathaḥ | nakulaḥ sahadevaś ca cicchidur niśitaiḥ śaraiḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ດ້ວຍອາວຸດຢູ່ໃນມື ແລະໂກດແຄ້ນຢ່າງຮຸນແຮງ, ມະຫາຣະຖະ ຢຸຍຸທານ ພ້ອມດ້ວຍ ນະກຸລ ແລະ ສະຫະເທວະ ໄດ້ຟັນຕັດພວກນັ້ນດ້ວຍລູກສອນອັນແຫຼມຄົມ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມເຄື່ອນໄຫວອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງສົງຄາມ: ເມື່ອສັດຕູນ່າຢ້ານກົວຜູ້ຖືອາວຸດພຸ້ນເຂົ້າມາ, ວີລະຊົນຝ່າຍປານດະວະຕອບໂຕ້ດ້ວຍກຳລັງທະຫານທີ່ມີວິໄນ, ປ່ຽນຄວາມໂກດແຄ້ນແລະຝີມືໃຫ້ເປັນການກະທຳອັນຕັດສິນໃຈ ພາຍໃຕ້ນ້ຳໜັກທາງທຳຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Kṣatriya ethos in wartime: when confronted by armed and fearsome attackers, trained warriors respond with decisive, skillful force. Ethically, it reflects the grim necessity of action within battle, where courage and competence are demanded even as violence carries moral weight.
Sañjaya reports that Yuyudhāna (Sātyaki), along with Nakula and Sahadeva, in great anger and fully armed, strike down the opposing fighters using sharp arrows, halting their assault.