Shloka 6
अलायुधस्य योधांश्व राक्षसान् भीमदर्शनान् । वेगेनापतत: शूरान् प्रगृहीतशरासनान्,अलायुधके सैनिक राक्षस देखनेमें बड़े भयंकर और शूरवीर थे। वे हाथमें धनुष लेकर बड़े वेगसे आक्रमण करते थे। परंतु अस्त्र-शस्त्रोंसे सुसज्जित हो अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए महारथी युयुधान, नकुल और सहदेवने उन सबको अपने पैने बाणोंसे काट डाला
sañjaya uvāca |
alāyudhasya yodhāṁś ca rākṣasān bhīmadarśanān |
vegenāpatataḥ śūrān pragṛhītaśarāsanān ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ນັກຮົບຂອງ ອະລາຍຸທະ—ພວກຣາກຊະສະຜູ້ມີຮູບລັກນ່າສະພຶງກົວ—ພຸ້ນເຂົ້າມາດ້ວຍຄວາມໄວອັນແຮງກ້າ, ເປັນວີລະຊົນດຸເດືອດ, ຍົກຄັນທະນູຂຶ້ນແລ້ວ ແລະຈັດກຽມລູກສອນພ້ອມຍິງ. ໃນຄວາມອຶດອັດຂອງສົງຄາມ, ພະລັງອະສູຣະແບບນັ້ນບໍ່ໄດ້ພົບກັບຄວາມລັງເລ, ແຕ່ພົບກັບກຳລັງຕ້ານທີ່ມີວິໄນ, ເມື່ອວີລະຊົນຝ່າຍປານດະວະຕີຜູ້ພຸ້ນເຂົ້າມາ ເພື່ອປົກປ້ອງແນວຂອງຕົນ ແລະຮັກສາທຳໃນສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension of battlefield duty: when violent forces rush in, a kṣatriya’s dharma emphasizes steadiness, preparedness, and protection of one’s side. Courage is shown not as rage alone but as disciplined readiness (bows held prepared) in service of one’s obligation.
Sañjaya describes Alāyudha’s rākṣasa warriors—fearsome and heroic—charging swiftly with bows ready. It sets up the immediate clash in which these attackers are met and cut down by the opposing champions in the surrounding passage.