Shloka 177
इस प्रकार श्रीमह्याभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत घटोत्कचवधपर्वमें रात्रियुद्धके प्रसंगमें अलायुधयुद्धविषयक एक सौ सतहत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraṁ śrīmahābhārate droṇaparvake antargata ghaṭotkacavadhaparvaṇi rātriyuddhaprasaṅge alāyudhayuddhaviṣayaka ekaśata-saptasaptatitamo ’dhyāyaḥ pūrṇaḥ
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ «ໂດຣະນະປະຣະວະ»—ໃນພາກວ່າດ້ວຍການສັງຫານ ຄະຖໂຕກະຈະ—ໃນໂອກາດສົງຄາມຍາມຄ່ຳຄືນ ບົດທີ 177 ອັນກ່ຽວກັບການປະລະມືກັບ ອະລາຍຸທະ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ການເລົ່ານີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈຸດຫັນທີ່ມືດມົນໃນຈັນຍາບັນຂອງສົງຄາມ ເມື່ອການຕໍ່ສູ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປໃຕ້ຜ້າຄຸມແຫ່ງຄືນ ແລະນັກຮົບກັບອາວຸດອັນພິເສດຖືກນຳມາໃຊ້.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse functions as a colophon, but it implicitly highlights how war can slide into morally fraught territory—here, the continuation of combat at night and the introduction of formidable figures intensify the conflict, raising questions about the limits of righteous warfare (dharma-yuddha) amid desperation.
Sañjaya signals the conclusion of a chapter in the Droṇa Parva: within the Ghaṭotkaca-slaying section, during the night-battle episode, the chapter focused on the fighting involving Alāyudha has ended.