Shloka 12
Droṇavadha-saṃniveśaḥ — The Convergence Toward Droṇa’s Fall
Book 7, Chapter 164
शरसम्भिन्नगात्रौ तु सर्वतः शकलीकृतौ । श्वाविधाविव राजेन्द्र दृश्येतां शरविक्षतौ,राजेन्द्र! उनके शरीर बाणोंसे क्षत-विक्षत होकर सब ओरसे खण्डित-से हो बाणविद्ध हिंसक पशुओंके समान दिखायी दे रहे थे
śarasambhinnagātrau tu sarvataḥ śakalīkṛtau | śvāvadhāv iva rājendra dṛśyetāṃ śaravikṣatau ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ! ຮ່າງກາຍຂອງເຂົາທັງສອງ ຖືກລູກສອນສະຫຼາຍຈົນແຕກຂາດ ແລະຖືກທຳໃຫ້ແຕກຊິ້ນທົ່ວທິດ ປາກົດຄ້າຍສັດດຸຮ້າຍທີ່ບາດເຈັບ ຖືກຫອກສອນທະລຸ.” ຂໍ້ຄຳນີ້ຍ້ຳເນັ້ນຄວາມໂຫດຮ້າຍທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດຂອງສົງຄາມ: ເມື່ອທຳມະພັງທະລາຍລົງເປັນຄວາມຮຸນແຮງ ຮ່າງກາຍມະນຸດເອງກໍຖືກຫຼຸດລົງເປັນພາບສະແດງແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຟັງສະດຸ້ງສະເທືອນ ບໍ່ໃຫ້ຍົກຍ້ອງການຂ້າຟັນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and human cost of war: bodies become mutilated and dehumanized, serving as a stark reminder that victory pursued through unchecked violence brings visible suffering and moral gravity rather than true glory.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that the fighters on the battlefield are grievously pierced by arrows—torn, fragmented, and appearing like wounded beasts—emphasizing the ferocity of the ongoing combat in the Drona Parva.