Shloka 13
Droṇavadha-saṃniveśaḥ — The Convergence Toward Droṇa’s Fall
Book 7, Chapter 164
सुवर्णपुड्खैरिषुभिराचितौ तौ व्यराजताम् । खटद्योतैरावृती राजन् प्रावषीव वनस्पती,राजन! सुवर्णमय पंखवाले बाणोंसे व्याप्त होकर वे दोनों योद्धा वर्षाकालमें जुगनुओंसे व्याप्त हुए दो वृक्षोंक समान सुशोभित हो रहे थे
suvarṇapuḍkhair iṣubhir ācitau tau vyarājatām | khaṭadyotair āvṛtī rājan prāvaṣīva vanaspatī ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ, ນັກຮົບທັງສອງຖືກປົກຄຸມທົ່ວກາຍດ້ວຍລູກສອນທີ່ມີຂົນປີກເປັນຄຳ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງຈ້າ—ເຫມືອນຕົ້ນໄມ້ສອງຕົ້ນໃນລະດູຝົນ ທີ່ຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍຝູງຫິ່ງຫ້ອຍ. ພາບນີ້ຍ້ຳເນັ້ນຄວາມງາມອັນເຢັນເຢືອກຂອງສົງຄາມ: ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຮ່າງກາຍຖືກທະລຸ ຄວາມກ້າຫານ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງກໍອາດສ່ອງສະຫວ່າງເຫມືອນຮັດສະໝີ—ແຕ່ຄວາມງາມນັ້ນເກີດຈາກຄວາມຮຸນແຮງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse offers a reflective contrast: the battlefield can appear outwardly radiant through poetic imagery, yet that radiance arises from wounds and weaponry. It invites discernment about the cost of war even when valor and martial excellence are praised within kṣatriya-dharma.
Sañjaya describes two opposing warriors in close combat who are so densely struck by arrows with golden fletchings that they look visually resplendent—likened to monsoon-season trees glittering with fireflies—conveying both intensity and spectacle of the fight.