अमोघशक्तिव्यंसनप्रश्नः — Why Karṇa’s Śakti Was Not Used on Arjuna
तामापतन्तीं चिच्छेद शकुनिस्तैलपायिना । दुर्धष वीर वृकोदरने उस युद्धस्थलमें कर्णपर ही वह शक्ति चला दी; परंतु शकुनिने कर्णपर आती हुई शक्तिको तेल पीनेवाले बाणसे काट डाला
tām āpatantīṁ ciccheda śakunis tailapāyinā | durdharṣa vīra vṛkodarena yuddhasthale karṇaparaiva sā śaktiḥ prahitā; parantu śakunir karṇaparam āpatantīṁ śaktiṁ tailapāyibāṇena ciccheda |
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອອາວຸດນັ້ນພຸ້ນມາດ້ວຍຄວາມໄວ, ຊະກຸນິໄດ້ຕັດມັນລົງດ້ວຍລູກສອນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ໄຕລະປາຍິນ” (ຜູ້ດື່ມນ້ຳມັນ). ໃນຄວາມຫນາແນ່ນຂອງສົງຄາມ, ວີຣະບຸລຸດ ວຣິໂກດະຣະ ຜູ້ຕ້ານທານຍາກ ໄດ້ຍິງ śakti ນັ້ນຕົງໄປຫາກັນນະ; ແຕ່ຊະກຸນິ ດ້ວຍການແຊກແຊງອັນວ່ອງໄວແລະຄິດຄຳນວນ, ໄດ້ຕັດ śakti ທີ່ກຳລັງພຸ້ນເຂົ້າມາໃຫ້ຂາດກ່ອນຈະຖືກເປົ້າ. ຕອນນີ້ຊູ້ໃຫ້ເຫັນວ່າໃນສົງຄາມ ພະລັງກາຍອັນກ້າຫານຖືກຂັດຂວາງເລື້ອຍໆໂດຍກົນລະຍຸດ ແລະການຊ່ວຍເຫຼືອທັນເວລາ—ເພີ່ມຄວາມຕຶງຕັນທາງຈິດທຳລະຫວ່າງວິລະກຳຕົງໆ ແລະກຸລະຍຸດປົກປ້ອງທີ່ອາດຈະອາໄສໂອກາດ.
संजय उवाच
The verse highlights a recurring Mahābhārata tension: battlefield outcomes depend not only on personal valor but also on vigilant allies and tactical intervention. Ethically, it invites reflection on whether ‘fair’ direct combat can survive in total war, where protecting one’s side through stratagem becomes normalized.
Bhīma (Vṛkodara) hurls a powerful śakti weapon aimed at Karṇa. As it rushes toward its target, Śakuni intercepts and cuts it down using a special arrow called Tailapāyin, preventing the śakti from striking Karṇa.